Ouderenzorg in de ogen van ZW14

Ouderenzorg is niet nieuw, ook niet in Waalre.
Er zijn wel ontwikkelingen, en daar is ZW14 al langer bij betrokken.
Een aantal van ons zit zelfs al een beetje in de leeftijdsgroep senioren.
Dat willen we nog een hele tijd zo houden, ook.

Als het even kan in goede gezondheid en te midden van de mensen met wie we al zo lang dingen samen doen in lief en leed, mensen die we kennen, vertrouwen, die weten waar wij het over hebben. Zelfs als we even stil zitten te staren, te mompelen, te murmelen of te glimlachen. Mensen die ons willen – en hopelijk ook kunnen – helpen als we eens een ongelukje zouden hebben. Dat gebeurt, als je ouder wordt.

Zolang wij samen nog goed vooruit kunnen in ons vertrouwde huis is er niets aan de hand, maar we moeten vooruit kijken. Een van ons zal een keer wegvallen en dan zit de ander alleen. Dan is het belangrijk, dat die kan leunen op bekenden die even langs komen of bij wie hij gerust kan aankloppen voor een praatje. Misschien is er een buurthuis? Of een buurman of buurvrouw met een mantelzorger die voor de ouwetjes klaar wil staan, een kopje koffie of thee zet of een stok kaarten uit de la trekt? Misschien ook eens mee kijkt als er een formulier ingevuld moet worden, die de band van de rolstoel oppompt of … verzin maar wat karweitjes die ouderen moeilijker zelf kunnen doen.

Mantelzorg heb ik genoemd. Zelfstandig Waalre ZW14 staat ook voor mensen die zelfstandig hun leven willen invullen. Zelfstandig wonen zolang het kan.
Eventueel met een mantelzorger, bij een mantelzorger in een makkelijke woon-unit in wat eerst je eigen tuin was. Of in een bijgebouw dat voor bewoning geschikt gemaakt kan worden. En niet pas, als je al lang gepensioneerd bent en helemaal niets meer kunt, maar ook als je ziet dat het eraan zit te komen. Ook, als je door werk of pech eerder, dus voor je pensioendatum hulpbehoevend wordt. ZW14 wil de leeftijdsgrens van 65 jaar daarvoor verder verlagen, wil naar 60 jaar. Voor mensen met zware beroepen zijn daar zeker argumenten voor te geven. ZW14 blijft zich ervoor inzetten, dat de gemeente inwoners op deze mogelijkheden wijst en ze helpt bij de uitvoering van zo’n plan.

Rolstoel heb ik genoemd en daarbij doemt het schrikbeeld op van losliggende tegels op stoepen, slecht geplaatste lantaarnpalen, verkeersborden en bomen, kuilen op zandpaden, zigzag-hekken waar je met een rolstoel moeilijk door kunt. Allemaal lastige dingen die door een zorgzame gemeente gemakkelijk op te lossen zijn.
Voor mensen die minder mobiel zijn is zoiets al gauw een reden om maar thuis te blijven zitten.

Eenzaamheid ligt dan op de loer. En dat wil niemand, dat verdient niemand.
Eenzaamheid moeten we proberen te voorkomen, want eenzaamheid betekent verlies aan levensvreugde, soms zelfs tot de wens om niet meer te leven. Een van de middelen kan een ontmoetingspunt zijn, in elke wijk, goed bereikbaar en goed toegerust. Niet alleen voor senioren, maar voor elke leeftijd, want ouderen genieten even goed van jeugd als andersom. Activiteiten in zo’n centrum helpen bij het onderhouden van contact. Bijvoorbeeld een tekencursus is misschien een verkapte kletsmiddag, maar is wel een reden om naar dat ontmoetingscentrum te komen en er samen een gezellige middag van te maken.

ZW14 wil ook onderzoeken of ‘buurtgezinnen’ ingezet kunnen worden tegen eenzaamheid van ouderen.

Deze komende raadsperiode valt in Waalre Het Klooster weg als gemeenschapshuis. ZW14 wil samen met de andere fracties en verenigingen op zoek naar een oplossing voor dit verlies.

Eenzaamheid anders aanpakken

Woningdeling, woningsplitsing of kamerverhuur kan ook een manier zijn om mensen om je heen te houden en daarmee eenzaamheid te voorkomen. Als  een woning hiervoor geschikt of geschikt te maken is en een senior eraan denkt om anderen en zichzelf hiermee te helpen, willen wij dat de gemeente actief en preventief hulp biedt om fiscale en juridische problemen te voorkomen. Die kennis is in de gemeentelijke organisatie aanwezig en kan de gemeente dus ook voor de inwoners inzetten.

Tenslotte kan het voorkomen dat alle hulp bij het zelfstandig wonen ook niet meer voldoende is.
Dementie is een vaak voorkomende klacht en zal dat ook wel blijven, en ook een reden voor verpleegzorg, maar niet iedereen wordt dement. Er zijn gelukkig nog veel inwoners die goed bij de pinken blijven, maar lichamelijk – sorry voor de term – aan het aftakelen zijn. Een hele tijd kunnen kinderen, buren, vrienden en thuishulp met allerlei hulpmiddelen de zaak aan het draaien houden, maar één keer houdt het op. Verzorging gaat dan over in verpleging. Het wordt afscheid nemen van het vertrouwde huis, de tuin, misschien nog een huisdier, de directe buren. Maar waarheen? Wat voor een leven ga je tegemoet? Zul je kunnen wennen? Op z’n Wolders: kunnen aarden?

Dat blijft spannend, hoe dan ook. Maar in een ander dorp of stad, tussen alleen maar onbekende mensen, in een omgeving met gewoontes die je niet kent, een groot gebouw waar je de weg niet kent? Daar moet je een nieuw leven beginnen, terwijl het lichamelijk allemaal niet meer lukt. Misschien ver van je oude buurt, dan komen je kennissen niet meer even aanlopen voor een praatje. Je huisarts die altijd jouw conditie bewaakt heeft en alle problemen en probleempjes kent? Nee, er is een andere arts of een heel team van onbekende artsen. Het zal technisch allemaal wel kloppen, maar het sluit niet aan bij het leven dat je nu leidt. Gevoelsmatig. En gevoel is belangrijk voor een mens, zeker bij een oudere mens. Daarom willen we als ZW14 graag verpleegzorg in onze eigen dorpen houden in daarvoor geschikte gebouwen.

En verder hebben we echt niks tegen Bladel…

Ad Dams, 8 maart 2026